مثلا يروز از سرکار يا دانشگاه يا بازار بيام خونه,ببينم برام کيک شکلاتى پختن با قهوه داغ.

رو ميزى با گلاى سرخ و سفيد ريز,روشم يه گلدون سبز مليح گذاشتن پر از رز و مريم.

اونطرف ميزم نشسته با يه لبخند.ترجيحا يکمم آفتاب تابيده باشه.آشپزخونم سفيد باشه

دیشب قبل ازینکه بخوابیم,کولر اتاقو روشن کردم.موقع خواب داشتم به این فکر می کردم که زندگیم مثل کولر شده. پر از پوشال!بزرگ ولی خالی!کولرارو بلند کردید؟اونا خیلی سنگینن.فکر کنم بخاطر اینکه غم های زیادی توی خودشون نگه می دارند.تا زمانی که ما نخوایم اونا نمی تونن گریه کنن!مجبورن خودشونو نگه دارن.کولرا همشون پر بغضن! اونا همیشه زیر باد و بارونو برف و سختی می مونند.بزرگ,پر اُبُهت,قوی.همیشه نمی تونن گریه کنن و وقتی گریه کنن همرو توی خودشون میریزن درحالیکه همه خوشحالنو دلشون خنک میشه... درست مثل زندگی من,درست مثل زندگی خیلی از ماها... یروز یکی از دوستام بهم گفت ت

رفتم کلاس نویسندگی رزرو کردم تا حتما بهش رسیدگی کنم!توی کتاب خاطرات یک مغ از پائولو کویلیو خوندم که توی مناجاتش با خدا می گفت "بر آنان رحم کن که از برداشتن قلم یا قلم مو یا ساز یا ابزاری می هراسند,زیرا نگرانند که مبادا کسی,پیش تر و بهتر از آنان به انجام رسانده باشد و خود را ناسزاوار ورود به سرای شگفت انگیز هنر می دانند.اما باز بر آنان رحم کن که قلم را,قلم مو را,ساز یا ابزار را برداشته اند و الهام را به ابتذال گروانده اند,و اما خود را بهتر از دیگران می پندارند.اینان قانون تورا نمی دانند که:هیچ پوشیده ای نیست که آشکار نشود و هیچ پنهانی نیست که عیان نگردد." وا

خب خب خب بالاخره ماه مهر شروع شد همه چیز سروسامون گرفتو دوباره برگشت سرجاش. تابستون خوووبه ولی زندگی آدم شلخته می شه.شبا تا دیروقت بیرون ,صبحا تا شب زیر کولر,اخر هفته ها مهمونی و مسافرت (البته این تابستونیه که هممون انتظار داریم ولی در واقع تابستون واقعی اینطوری می گذره)شبا تا دیروقت بیدار مشغول کارای عقب افتاده,صبح زود بیدار سرکار,آخر هفته زیر باد پنکه و تلاش برای زنده موندن تو گرما وقتی مهر میاد ترافیک شروع می شه و تو مجبور می شی واسه به موقع رسیدن سرکار صبحا زودتر بیدار بشی پس شبا به موقع می خوابی ازونورم چون عصرا زود هوا تاریک می شه,زودتر می ری خون

امروز ازون روزاس که انگار خانوم توت فرنگی داره تو رویاهاش زندگی می کنه. فکر کنم بخاطر بوی عطر جدیدشه!هر عطری یه دنیاس.این عطرش بوی جسارت می ده. بهشت براش جاییه که با یه آهنگ ملوعه انگلیسی پشت جیپش نشسته,سیگار برگش گوشه لبشه و شات گانش رو صندلی کنارش.از دور یه جمعیتو می بینه که زیر یوغ یه آدم بی مصرفن.اون بی مصرف هارو از چند صد کیلومتری تشخیص میده.شات گانشو برمیداره و بوووووووم! حجم وسیعی از بی خاصیتی و حماقت توی هوا پخش می شه و از بین می ره.بعد از چند لحظه صورتای لبخند زده و آزاد از پشت اون مه حماقت بیرون میاد. یه آمپرسنج بی مصرفی و حماقت می بینه با یه شات گ